Volgens de VN woont nu een derde van de wereldbevolking in een krot. Tussen nu en 2050 moet ongeveer 80% van de huidige woningen worden vervangen. Ook moet er voor de mensen die er bijkomen woningen bij gemaakt worden. Bijkomende belangrijke vraag is hoe organiseren we overal op de wereld voldoende economische groei dat de mensen de nieuwe woningen en een goede levensstandaard kunnen veroorloven.

Volgens kapitalistische theorie moeten minder ontwikkelde gebieden meer naar het Westen gaan exporteren. En met het geld wat men hier mee verdiend hun locale economie mee tot ontwikkeling brengen. Dit werkt als een vorm van slavernij. Arme mensen moeten ons hierbij goedkope spullen leveren terwijl ze zelf van alles tekort komen. Deze ontwikkelingsweg duurt te lang en moet niet alleen de VS maar ook de EU hiervoor te lang een te groot tekort op haar handelsbalans hebben. Dit leidt tot een niveau aan buitenlandse schuld wat niet haalbaar is.

Alternatief scenario is een "Bigbang" benadering. Bij deze benadering wordt een reeks van bedrijven tegelijk opgezet en men wordt bij elkaar klant. Hiermee kunnen we de paradox: "de reden waarom we werkloos zijn is dat we werkloos zijn" oplossen. De huidige werkelijkheid is te groot en te complex. En overstijgt ons organisatievermogen om dit op het niveau van landen en steden goed te kunnen doen.

De manier waarop we in Nederland en in de rest van de wereld nu steden bouwen kunnen we het beste typeren met "Suburbia" of "Spookstad" concept. Wonen en alle overige levensfuncties zijn hierbij bijna maximaal uit elkaar getrokken. De behoefte aan vervoer, verspilling van hiervoor benodigde energie en verkeersproblemen zijn hierbij ook bijna maximaal. Mooie voorbeelden voor deze bouwstijl in Nederland zijn de Bijlmer in Amsterdam en Vinexwijken. Deze manier van stedenbouw zorgt ook voor hoge mate van anonimiteit met de daarbij behorende problemen. Zoals criminaliteit, opportunistische gedrag van bedrijven, klanten en overheidsfunctionarissen, eenzaamheid voor ouderen etc. En dat het geheel te complex is geworden om een efficiënt werkende maatschappij in te kunnen richten.

Idee bij plan Terra-one is de te grote en complexe werkelijkheid in behapbare eenheden op te splitsen. En in de komende 40 jaar over de hele wereld gemiddeld 20.000 zoveel mogelijk zelfvoorziende woonwijken voor 10.000 inwoners per stuk te gaan bouwen. Het is de bedoeling dat de zoveel mogelijk zelfvoorziende woonwijken worden opgeleverd met het grootste deel van de productiemiddelen wat een locale gemeenschap nodig heeft om in haar eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. De nieuwe zoveel mogelijk zelfvoorziende woonwijken zijn hierbij te zien als een uitgebreide variant op het verstrekken van de spreekwoordelijke "visnet" aan arme mensen. Om hen te helpen zichzelf te helpen in productie voor eigen levensonderhoud te voorzien. De mensen die in deze nieuwe woonwijken gaan wonen moeten hiervoor wel een normale vergoeding betalen. De mensen die deze woonwijken maken moeten immers ook ergens van leven. Het hiervoor genoemde idee lijkt op het eerste gezicht niet haalbaar. Bij onderdeel defensie kunnen we zien dat als we met elkaar de juiste keuzen maken dit idee wel haalbaar is.

Huidige stedenbouw concept is te typeren als een "spookstad" concept, wonen en overige levensfuncties zijn hierbij bijna maximaal uit elkaar getrokken. NOW is van mening dat we in het vervolg steden uit zoveel mogelijk zelfvoorziende woonwijken op moeten gaan bouwen.

Maak van woonwijken een variant op een "Keiretsue" (Japanse onderneming). Gebruik manier van stedenbouw als een instrument om locale economische groei en werkgelegenheid te organiseren.

In de komende 40 jaar moeten in Nederland in principe 4 miljoen nieuwe woningen gebouwd worden. Om in de mondiale woningbehoefte te kunnen voorzien moet in deze periode gemiddeld 20.000 woonwijken voor 10.000 inwoners per jaar gebouwd worden. We kunnen nu kiezen welk steden-bouwconcept etc. we hierbij willen gebruiken.

Hierboven is een voorbeeld van een nieuwe vorm van stedenbouw te zien. Het gaat hierbij nu even niet om de vraag of we dit ontwerp mooi vinden, maar om zo duidelijk mogelijk de filosofie voor het nieuwe concept weer te kunnen geven. Het is de bedoeling dat de nieuwe woonwijken een eigen winkel, onderwijs en gezondheidscentrum hebben. Dat hier kantoren, (reparatie) werkplaatsen, sport en recreatiefaciliteiten worden gesitueerd. Dat de woonwijken zelf zorgen voor recyclen van water en in hun eigen energiebehoeften voorzien. En dat in de nabijheid van de woonwijken het grootste deel van voor de bewoners benodigde voedsel wordt verbouwd. Op onder andere de site van Jaque Fresco www.thevenusproject.com zijn alternatieve ontwerpen te zien die ook met het oog op bevodering van zelfstandigheid van locale gemeenschappen etc. zijn ontworpen.

In het hierboven getoonde ontwerp is duidelijk het idee van de woonwijk als een sociale variant op de Japanse Keiretsue formule te zien. Deze formule wordt getypeerd als een paraplumodel. Dit systeem bestaat uit een aantal speerpunt bedrijven gegroepeerd rondom een bank. Daar onder vallen een groot aantal kleine bedrijven die aan het grotere geheel toeleveren. De Keiretsue formule is te zien als slimme toepassing van bedrijfseconomische normen etc. die in het Westen zijn bedacht. Met dit systeem heeft Japan zich in 40 jaar tijd opgewerkt van één van de armste naar één van de rijkste landen in de wereld. Op de foto links hierboven is duidelijk een paraplu te zien die een (sociale) marktplaats (Agora) overdekt. Het grote verschil is dat nu niet de 10 rijkste families in een land, maar de bewoners van deze woonwijk samen eigenaar van het geheel zijn. Het financiële hart bestaat nu niet uit een bank, maar een Producenten en Consumenten coöperatie. Zie voor omschrijving wat PROCO is, ook het hoofdstuk over monetairbeleid. De bewoners leveren met kleine bedrijven of groepjes werknemers toe aan het grotere geheel. Voor afstemming wie wat gaat maken kan gebruik gemaakt worden van een locale productieplanning groep en een Centrum voor Werk en Inkomen (CWI). Waar mensen zich melden met wat ze willen en kunnen doen. Bedoeling is dat de mensen van deze productie planninggroep op democratische wijze worden gekozen en op locaal niveau openbare vergaderingen houden waar de bewoners aan deel mogen nemen. Doel van dit systeem is dat mensen op locaal niveau bekijken hoe ze slim / efficiënt op elkaar afgestemd kunnen werken.