Plan Terra-one boogt invoering van een voorwaardelijk wereld basisinkomen systeem voor jongeren, ouderen en de middengroep. Doel van dit systeem is alle mensen over de hele wereld beschermen tegen gebrek. Te zorgen dat het nieuwe systeem een holistisch karakter krijgt. En organiseren van voldoende effectieve koopkrachtige vraag, waarmee we de gewenste uitbreiding van de productie mogelijk kunnen maken.
Het voorstel voor basisinkomen voor jongeren bestaat uit een basispakket eten, drinken, kleding, gezondheidszorg, onderwijs en leermiddelen. Dit inkomen wordt aan alle jongeren over de hele wereld verstrekt. Of men nu wordt geboren in een wieg van goud of afval maakt hierbij niet uit. Eerste doel van deze regeling is zorgen dat 100 miljoen kinderen in arme landen die nu niet naar de basisschool gaan, zo snel mogelijk naar school gaan. Hiermee voorkomen we dat deze kinderen in de toekomst onnodig in een armoedespiraal blijven hangen. Volgens de VN kost dit laatste ca. $ 10 miljard per jaar. Dit is ca. 1% van wat we aan defensie besteden.
Het voorwaardelijk basisinkomen voor ouderen is te zien als een variant op het basispensioen wat nu door diverse overheden wordt gegeven (zoals in Nederland de AOW). Ook bij dit nieuwe pensioensysteem kunnen mensen nog aanvullend pensioen sparen als ze dat willen.
Het basisinkomen voor de middengroep bestaat uit een gedeelte voor mensen die ziek of arbeidsongeschikt zijn en de rest. Voor de eerste groep wordt de hoogte van het basisinkomen gesteld op 100% van het locale / nationale netto minimumloon plus recht op gezondheidszorg. Voor de rest van de middengroep bestaat het basisinkomen uit iets wat het meeste lijkt op een baangarantieplan. Men krijgt hierbij normaal salaris betaald wat volgens de CAO voor het type werk wat men doet van toepassing is. Als er geen werk is behoudt men het recht op gezondheidszorg en betaling van 100% van het locale / nationale netto minimumloon. Mensen mogen zelf meebeslissen welk werk men binnen een gemeenschap doet en kunnen niet gedwongen worden werk te doen wat niet ethisch is. Uitgangspunt voor bepaling van de hoogte van het minimumloon is de situatie zoals we die in Europa hebben. Dit is ongeveer 50% van wat een gemiddelde werkende verdient (in de VS is dit 25%). Mensen die het hiervoor genoemde basisinkomen niet voldoende vinden kunnen zich vrijwillig aanvullend bijverzekeren. Voor mensen in Noordwest Europa lijkt dit idee op het eerste gezicht een verslechtering van wat men nu heeft. Bij nadere beschouwing is dit (gemiddeld) niet het geval. De gemiddelde hoogte van een WW en WAO uitkering is in Nederland nu ook (bijna) gelijk aan 100% van het netto minimumloon. Met de reeks van onnodig complexe regelingen die we nu hebben heeft een gedeelte van de mensen met een WW en WAO uitkering minder resp. meer dan dit inkomen. Voor de rest van de wereld bevolking is het hier beschreven idee voor een basisinkomen zondermeer een reuze sprong voorwaarts in bescherming tegen gebrek.
Bijna alle voorstellen voor invoeren van een basisinkomensysteem hebben als probleem dat de kosten van dit systeem hoog zijn. En dat de belastingdruk voor het op grote schaal onnodig rondpompen van geld zo hoog moet worden dat het economische systeem hieronder bezwijkt. Of dat de hoogte van het basisinkomen zo laag moet worden vastgesteld dat het bijna nergens meer toe dient. Uit berekening met gegevens van het Centraal Plan Bureau blijkt dat als we in 2006 iedere volwassene in Nederland een basisinkomen van netto € 6.000 per jaar willen geven. De lastendruk met bijna € 50 miljard per jaar verhoogd moet worden. Om dit mogelijk te maken moet over elke euro die men meer dan dit basis- inkomen verdiend 53% belasting geheven worden. Dit komt naast de sociale premies en BTW etc. die we nu ook al hebben. Dit nieuwe belasting tarief komt alleen in de plaats van de 4 belastingschijven die we nu hebben. In de jaren negentig kwam het FNV met dezelfde uitkomst.
De constructie voor het basisinkomensysteem in plan Terra-one is te zien als een slimme variant op het eigen risico dragerschap van grote ondernemingen voor de WW en WAO. In principe blijft de relatie tussen werk en inkomen bestaan. Dit is niet in lijn met wat de meeste voorstanders voor een basisinkomensysteem graag willen zien. Maar wel in lijn met de realiteit. Het is een utopie om te denken dat we de relatie tussen werk en inkomen in z'n algemeenheid kunnen doorbreken. Zeker in de beginfase hebben we aan bijna alles een tekort. Er moet fors meer productie geleverd worden om alle mensen over de hele wereld een goede levensstandaard te kunnen geven. Naar redelijkheid moeten alle mensen hiervoor hun steentje bijdragen. Als we nu in de beginfase met overwegend asociale instelling van de mensen al een onvoorwaardelijk wereld basisinkomensysteem in gaan voeren. Gaan we alleen het huidig bestaande te lage inkomen over meer mensen verdelen en is per saldo iedereen arm. Ongeveer 99% van de bedrijven zijn nu te klein om efficiënt en bedrijfseconomisch verantwoordt het eigen risicodragerschap voor de WW en WAO etc. te geven. In plan Terra-one fungeren de (locale eenheden) van een nieuwe Producenten en Consumenten coöperatie (zie voor beschrijving hiervan ook onderdeel monetairbeleid) en zoveel mogelijk zelfvoorziende woonwijken samen als een nieuwe vorm van grote onderneming. Alleen binnen deze constructie is het mogelijk om op efficiënte wijze een hoog basisinkomen te combineren met lage belastingdruk.
