PROCO wordt een publieke organisatie in de vorm van een "Trustfonds". Niemand kan hier persoonlijk eigenaar van worden. Iedereen krijgt een niet vervreemdbaar stemrecht in het beleid van (de locale eenheid van) PROCO. PROCO krijgt de bevoegdheid om iedere maand op nieuw het benodigde geld te creëeren om alle salarissen en alle uitkeringen voor alle mensen waar dit systeem voor van toepassing is te kunnen betalen. Voor realisatie van evenwicht tussen het door PROCO in omloop gebrachte geld en de goederen en diensten die we hiermee kunnen kopen zijn twee varianten mogelijk. In de variant waarbij de nieuwe zienswijze het best zichtbaar is, worden mensen direct werknemer (of zzp-er) bij PROCO. Bij deze variant wordt PROCO direct eigenaar van alle goederen en diensten die we produceren. Met inlevering van salaris resp. uitkering kunnen we de geproduceerde goederen en diensten bij PROCO kopen. Bij dit proces wordt geld uit de roulatie genomen. Alternatief is dat we blijven werken met bedrijven en organisaties zoals we nu doen en hen toeleverancier voor PROCO maken. Door gebruik van een pinpas en telenbanking systeem is het mogelijk dat we juridisch alles aan PROCO verkopen en fysiek direct aan elkaar, zonder dat we hier in praktijk veel van merken. De naam voor de formule die hier achter ligt is "terugkoopcontract". Voor bedrijven lijkt de nieuwe werkwijze veel op factoring, de financierinig van de debiteuren-positie en het risico van niet betalen wordt door PROCO overgenomen. Voor consumenten lijkt de nieuwe werkwijze veel op gebruik van een creditcard. Voor zover mensen en bedrijven via PROCO grotere aankopen doen dan wat hun tegoed bij PROCO is, lijkt het terugkoopcontract het meeste op huurkoop. Het eigendom van de goederen en diensten gaat pas naar de koper over, als de koper aan alle verplichtingen aan PROCO heeft voldaan.